علی ای همـای رحمت تو چه آیتی خدا را

که به ماسوا فکندی همه سایه‌ی هما را

دل اگر خداشناسی همه در رخ علی بین

به علی شنـاختم من به خدا قسم خدا را

به  خــدا  که در دو  عالم  اثر از  فنا نما ند

چو علی گرفته باشد سر چشمه‌ی بقا را

مگر ای سحاب رحمت تو بباری ارنه دوزخ

به شرار قهر سوزد  همه جان ماسـوا  را 

بـرو ای گـدای مسکین در خانه‌ی علی زن

کــه نگین پادشاهــی دهد از کرم  گـدا  را

بجــز از علی که گوید به پسر که قاتل من

چــو اسیـر توست اکنون به اسیر کن مدارا

بجـــز  از  علـی که آرد پسری ابوالعجــائب

 کــه علم کند به عـالم شهــدای   کربــلا را 

چــو به دوســت عهد بندد ز میان پاکــبازان

چــو  علی که میتواند که بسـر برد  وفا  را 

 نه خدا توانمش خوانـد نه بشر توانمش گفت

 متحیــرم چه نامـم شـه ملـــک  لافتـــی را 

 بدو چشم خون فشانم هله ای نسیم رحمت

که ز کــوی او غبـاری به من آر توتیـــــــا  را 

به امیــد آن کـــه شایــد برسد به خاک پایت

چـه پیــــامـها سپردم همه سوز دل صـبا را

چـو تویی قضای گردان به دعای مستمندان

کــه ز جـــان مــا بــگردان ره آفــت قضــا را

چــه زنـم چونای هردم ز نــوای شوق او دم

 که لسـان غیــب خوشتــر بنـوازد ایـن نــوا را 

 همه شب در این امیدم که نسیم صبحگاهی

 بــه پیـــام آشنـائــــی  بنــــــوازد ، آشنـــا را

 ز نـوای مرغ یــا حق  بشنـو   که در دل شب

غم دل بدوست گفتن چه خوشست شهریارا

 سیزده رجب، تولد زمزم زلال عترت ، ساقی کوثر ، آفتاب امامت ،